Nieuwjaarstoespraak burgemeester Peter Snijders stelt ontmoeting met nieuw buren centraal
Burgemeester Peter Snijders heeft in zijn nieuwjaarstoespraak vooral het fenomeen nieuwe buren centraal gesteld. De burgervader gaat nog zes jaar door. In zijn nieuwjaarstoespraak stelde hij de nieuwe buren als voorbeeld voor de ontwikkeling en de groei van de stad.
''Nieuwe Zwollenaren'', zo zei hij krijgen een welkom en introductie in de stad. De verhuisdozen zijn nauwelijks uitgepakt of de nieuwkomers worden een welkom geheten. En dat is altijd een moment waar Snijders gelukkig van wordt. ''Want stuk voor stuk zijn deze mensen enthousiast. Over hun huis, hun buurt. De mooie omgeving. De mensen; ja ook over de omgangsvormen in Zwolle. Vriendelijk en zelfs hulpvaardig. Laten we beseffen hoe waardevol dat is. Als je hier langer woont ben je dat gewend, een ander valt het op!''
''Ik wil dat dat blijft, dat mensen hier komen wonen, omdat Zwolle een stad is waar men nog naar elkaar omziet, waar je mag zijn wie je bent. Een stad die groeit, ja, groter wordt, maar herkenbaar blijft. Waarin we openstaan voor de ander en dat ook aan nieuwe mensen laten zien'', Peter Snijders.
''Je kijkt elkaar allemaal aan vanuit je eigen achtergrond, opvoeding, je eigen bubbel. Je zoekt naar overeenkomsten, naar wat vertrouwd voelt. En als je die niet ziet? Ja, … Wat dan? Dan ga je er anders op af. Of… je gaat er helemaal niet op af. Zo gaan we ook de straat op, elke dag. En daar op straat is het steeds drukker. Dat merk je echt in Zwolle. Dan kom je andere mensen tegen. Want de stad, de buurt, verandert. Ik zei het al. Er komen nieuwe buurten bij. En veel nieuwe gezichten.''
Trots en verbonden
Snijders zegt ook dat hij bij wandelingen die hij maakt met Zwollenaren, dat mensen zich trots en verbonden voelen, maar soms ook moeite hebben om een ander aan te spreken. Bijvoorbeeld als iemand iets doet waarvan je eigenlijk vindt dat het anders hoort. Afval achterlaten, lawaai maken op onhandige tijdstippen. Geen rekening houden met een ander, met jou.
En dan zeggen ze tegen mij: ''Het komt ook omdat je elkaar niet kent en niet weet hoe iemand zal reageren. Vooral als het mensen zijn die we op het eerste gezicht niet zo meteen kunnen plaatsen. Die zich anders presenteren dan waar jij je bij op je gemak voelt. En dat je daarom misschien wel bang bent.''
Snijders snapt dat aan de ene kant wel. Maar hij zegt: ''En toch… het gevoel bekruipt mij een beetje dat we met z’n allen verleerd zijn om op een soepele manier met dat soort dingen om te gaan.''
Peter Snijders: ''Soms komt bepaald gedrag voort uit iets wat toch om begrip vraagt. Om inlevingsvermogen. Denk aan bijvoorbeeld een nieuwe opvanglocatie voor vluchtelingen. Of een nieuwbouwlocatie waarvoor parkeerplaatsen moeten wijken. Aan het eind van een dag waarop we zo'n besluit nemen, gaan we allemaal naar huis. Met een bepaald gevoel. Naar dat huis in Zwolle. Hoe dan ook, blijven we stadgenoten. Mensen die reageren op een verandering in hun omgeving, doen dat, omdat ze zorgen hebben. Zich aangetast voelen in hun vertrouwde, bekende leefwereld.''
Snijders; ''Ja, wij nemen als gemeentebestuur besluiten. Besluiten in het algemeen belang. Maar elke keer moeten we ons weer inleven en kijken hoe we in verbinding blijven met elkaar: gaat het te snel? Wat maakt het draaglijk? Ook als je moeite hebt om iets te accepteren, hoe kun je je in elk geval minder zorgen maken? Verschillende standpunten, het hoort erbij. Ook al zijn we het hartgrondig met elkaar oneens, en hebben we helemaal geen zin om naar elkaar te luisteren; we zijn, samen, Zwolle. We moeten het samen rooien. Stad van jou, stad van mij, stad van ons allemaal!''
Geen paradijs
Snijders zegt ook: ''En dus nee, Zwolle is geen paradijs. Maar wel een groeiende stad waar continue dingen veranderen. Daarom is er werk aan de winkel om dat vriendelijke karakter, dat verbondene vast te houden. Die gezichten uit de straat, uit het gebouw, uit de buurt, daar zit een heel leven aan vast. En dat leven is hier in Zwolle. Het is hun thuis en jouw thuis. Dat is meteen al iets belangrijks wat we met elkaar gemeen hebben. Elkaar wél kennen is de sleutel. Nieuwsgierig doen. Ik denk dat we met weinig moeite daar een tandje bij kunnen zetten. Dat is in ieder geval mijn goede voornemen voor dit jaar!''
''Dat u en ik open staan voor nieuwelingen, voor mensen die anders zijn. Dat wij de stad zijn, waar we gedeelde belangstelling hebben voor elkaar en voor de wereld om ons heen. Als je wilt dat mensen omzien naar jou, zul je het vooral zelf moeten doen naar de ander. Dan pas zie je elkaar!'', Peter Snijders
Hij sluit af met: ''Wat gaan we doen? We gaan om ons heen kijken. En de eerste de beste persoon die we niet kennen, daar gaan we ons aan voorstellen. Hoe fijn is het dan dat je naast mensen staat die jou het gevoel geven dat je er mag zijn? Die willen weten wie je bent? En die ervaring kunnen wij straks, als ambassadeurs van de nieuwsgierigheid, meenemen naar buiten de stad in. Daar gaat Zwolle wat van merken! Dat u en ik open staan voor nieuwelingen, voor mensen die anders zijn. Dat wij de stad zijn, waar we gedeelde belangstelling hebben voor elkaar en voor de wereld om ons heen. Als je wilt dat mensen omzien naar jou, zul je het vooral zelf moeten doen naar de ander. Dan pas zie je elkaar!''
